Od wezwania Wielkiej Niedźwiedzicy do Trzech Bram Dojrzałej Kobiecości.
Wszystko zaczęło się od wizji
Przyszła nieoczekiwanie, bez zapowiedzi, jak grom z jasnego nieba.
Byłam wówczas uczestniczką szkolenia psychodramatycznego. Nie szukałam żadnego szczególnego doświadczenia, nie przywoływałam obrazów ani symboli. A jednak nagle, z niezwykłą siłą, z głębokich warstw mojej nieświadomości wyłoniło się coś, co miało odmienić kierunek mojego życia.
Na ciemnym, rozgwieżdżonym niebie ukazała mi się Wielka Niedźwiedzica.
A potem zobaczyłam niedźwiedzicę stojącą na dwóch łapach. Potężną, dziką, majestatyczną. Uniosła się przede mną i wydała z siebie głęboki, przeszywający ryk.
Nie był to ryk zagrożenia. Był wezwaniem.
Wezwaniem do wyruszenia na kobiecą ścieżkę, której znaczenia jeszcze nie rozumiałam.
Nie wiedziałam wówczas, dokąd mnie zaprowadzi. Nie przeczuwałam, jak głęboko odmieni moje życie, ile kobiet spotkam na tej drodze i jak wiele wymiarów kobiecej duszy przyjdzie mi odkrywać – także we własnym wnętrzu.
Dziś, patrząc wstecz, czuję, że tamta wizja była czymś więcej niż niezwykłym doświadczeniem. Stała się początkiem długiej podróży, która trwa do dziś.
Jakby pradawna, instynktowna mądrość wiedziała wcześniej niż mój świadomy umysł, dokąd mam podążać.
Od wezwania do kobiecego kręgu
Z tego doświadczenia stopniowo narodził się mój autorski cykl warsztatów „Kobiecość w rozwoju”.
Dziewięć edycji. Dziewięć długich podróży w głąb kobiecej psychiki, jej tajemnic, zranień, pragnień, mocy i ukrytych możliwości.
Była to przestrzeń spotkania kobiet z samymi sobą – poza narzuconymi rolami, oczekiwaniami i wyobrażeniami o tym, jakie powinnyśmy być.
Sięgałyśmy do psychologii głębi, psychodramy, mitów, archetypów, pracy z ciałem, symbolami i rytuałem.
Stopniowo coraz wyraźniej odsłaniał się przede mną głębszy sens tej pracy.
Nie chodziło jedynie o rozwój osobisty czy odkrywanie kobiecej siły.
Chodziło o odzyskiwanie utraconej więzi z własną naturą. O drogę od rozdzielenia ku pełni.
W ostatnich edycjach ważną częścią tej podróży stał się mit o Inannie – sumeryjskiej bogini, która odważyła się zstąpić do Podziemia, aby spotkać swoją ciemną siostrę Ereszkigal.
Widziałam w tej opowieści głęboki obraz kobiecej inicjacji: konieczność porzucenia dawnych tożsamości, spotkania z tym, co wyparte, odrzucone i zapomniane, a także przemiany, która prowadzi ku pełniejszemu doświadczeniu siebie.
Od kobiecej mocy do uzdrawiania dawnych ran
Z biegiem lat moja praca z kobietami rozwijała się i pogłębiała, przybierając coraz to nowe formy. Powstawały kolejne warsztaty i cykle:
• „Krąg Świadomej Kobiecości”,
• „Moc kobiecej seksualności”,
• „Uzdrowienie Yoni”,
• „Afrodyta – alchemiczna bogini”,
• „Zrodzone z mocy miłości – alchemiczna moc menopauzy”,
• „Skarby dojrzałej kobiecości”,
• „W sercu lasu – spotkanie z Tą, która Wie”.
Szczególnie ważnym etapem stał się roczny cykl „Uzdrawianie Matczynej Rany”.
Każde z tych spotkań otwierało inną przestrzeń kobiecego doświadczenia – odzyskiwania ciała, seksualności, Erosa, twórczej energii i prawa do własnego głosu.
Z czasem coraz głębiej schodziłyśmy ku źródłom kobiecych zranień – osobistych, rodzinnych, międzypokoleniowych i kulturowych.
Była to również droga uzdrawiania rany patriarchalnej – śladów wielowiekowego oddzielania kobiety od jej ciała, instynktu, seksualności, głosu, intuicji i duchowej mocy.
Droga rozpoznawania tego, co przez pokolenia bywało tłumione, zawstydzane, podporządkowywane lub odrzucane.
Coraz wyraźniej dostrzegałam, że odzyskiwanie kobiecej mocy wymaga czegoś więcej niż afirmowania własnej siły.
Wymaga również spotkania z bezsilnością, gniewem, wstydem, żalem, opuszczeniem i tęsknotą za miłością, której nie otrzymałyśmy.
Ważnym wymiarem tej pracy stało się spotkanie z archetypem Wielkiej Matki i Matki Ziemi. Z jej życiodajną, opiekuńczą i karmiącą obecnością, ale również z jej ciemnym, dzikim, nieujarzmionym obliczem.
Powracałyśmy do ciała jako miejsca zakorzenienia, do rytmów przyrody, do mądrości cykliczności – narodzin, wzrastania, przemijania, śmierci i odrodzenia.
Uczyłyśmy się rozpoznawać w sobie zarówno tęsknotę za bezwarunkową miłością, jak i lęk przed pochłonięciem, zależnością czy utratą własnej odrębności.
Praca z matczyną raną prowadziła nas stopniowo ku odkrywaniu Wewnętrznej Matki. Tej, która potrafi otoczyć nas troską, przyjąć nasze zranienia, ukoić cierpienie, ale także powiedzieć „nie”, chronić granice i wspierać naszą suwerenność.
Zaczynałam coraz głębiej rozumieć, że dojrzała kobiecość nie rodzi się z odrzucenia naszej historii, lecz z możliwości objęcia świadomością tego wszystkiego, co nas ukształtowało.
Nie z zaprzeczania ciemności, lecz z odwagi, by w nią spojrzeć. Nie z dążenia do doskonałości, lecz z gotowości do stawania się całością.
Śladami Boskiej Kobiecości – od Francji do Indii
Ważnym etapem na mojej ścieżce była podróż do południowej Francji, śladami Boskiej Kobiecości, Marii Magdaleny i Katarów.
Wędrowałyśmy przez miejsca, w których historia, mit, duchowość i pamięć o zapomnianych wymiarach kobiecości splatały się w niezwykłą opowieść.
Postać Marii Magdaleny zaczęła odsłaniać przede mną nowe znaczenia – jako obraz kobiety świadomej, kochającej, duchowo suwerennej, zdolnej łączyć cielesność z głębokim doświadczeniem sacrum.
Po tej podróży moja droga coraz mocniej zaczęła splatać się ze ścieżką jogi i tantry.
Zostałam inicjowana w Mantra Jogę i Shakti Tantrę. Otrzymałam duchowe imię.
Rozpoczęły się podróże do Indii, do miejsc, w których tradycja Boskiej Kobiecości pozostaje żywa w praktykach, świątyniach, rytuałach i codziennym doświadczeniu duchowym.
Szczególne miejsce zajęły wśród nich Shakti Peetha – święte miejsca związane z mitem o rozproszonym ciele Bogini, czczone jako ośrodki obecności jej boskiej energii.
Ten mit poruszał mnie także w wymiarze symbolicznym.
Ciało Bogini, rozproszone po ziemi, staje się źródłem świętości. To, co zostało rozdzielone, nie traci swojej boskiej natury. Każdy fragment pozostaje miejscem obecności Shakti.
W moim odczytaniu była to kolejna odsłona tej samej tajemnicy – podróży ku odzyskiwaniu świętości ciała i ponownemu zjednoczeniu tego, co zostało rozdzielone.
Wraz z podróżami przyszło coraz głębsze zanurzanie się w mądrość starożytnej jogi i tantry, u źródeł tych tradycji, w ziemi, z której wyrosły.
Poprzez naukę, praktykę, inicjacje i spotkania z nauczycielami odkrywałam kolejne wymiary Shakti – pierwotnej twórczej mocy, która w tradycji tantrycznej przenika życie, ciało i świadomość.
Coraz bardziej rozumiałam, że ciało i duch nie muszą pozostawać w konflikcie.
Że kobieca seksualność, instynkt, miłość, mądrość i duchowość mogą być różnymi przejawami tej samej żywej całości.
Wielka Niedźwiedzica – powrót do początku
Dopiero z perspektywy wielu lat zaczęłam dostrzegać, że wszystkie te doświadczenia nie były odrębnymi wydarzeniami. Układały się w jeden wzór. Jakby niewidzialna nić prowadziła mnie przez kolejne etapy tej samej inicjacji.
Od pierwszego spotkania z dziką, instynktowną naturą kobiecości, przez odkrywanie ciała i Erosa, uzdrawianie matczynej i patriarchalnej rany, spotkanie z cieniem, aż po duchową mądrość i tajemnicę wewnętrznego zjednoczenia.
Dziś rozumiem, że moja droga nie przebiegała po linii prostej.
Rozwijała się jak spirala.
Powracałam do tych samych symboli, mitów i pytań, ale za każdym razem z innego miejsca – bogatsza o doświadczenia, bardziej świadoma, gotowa zejść jeszcze głębiej.
A Wielka Niedźwiedzica wciąż powracała do mnie jako symbol pierwszego wezwania.
Dzika Matka. Strażniczka instynktu. Przewodniczka przez ciemność. Ta, która nie wskazuje gotowej drogi, lecz budzi odwagę, by wyruszyć w nieznane.
Być może właśnie dlatego pojawiła się na samym początku. Dziś widzę w niej archetypowy obraz Wielkiej Matki – tej, która nie tylko daje życie i chroni, ale także wzywa do przemiany.
I dziś rozumiem coś, czego nie mogłam wiedzieć wtedy. Nie wzywała mnie jedynie do odkrywania kobiecej mocy. Wzywała mnie do podróży ku pełni.
Pełni, która obejmuje światło i cień. Miłość i gniew. Ciało i ducha. Siłę i bezbronność. Młodość i starość. Życie i śmierć.
Pełni, w której nie musimy odrzucać żadnej części siebie, aby zasłużyć na miłość, przynależność czy świętość.
Trzy Bramy Dojrzałej Kobiecości – kolejny obrót spirali
Dziś, po tylu latach, ta droga zatacza kolejny krąg.
Powracam do trzech wielkich kobiecych postaci, które na różnych etapach mojego życia i pracy odsłaniały przede mną kolejne wymiary tej samej tajemnicy.
Inanna. Gnostyczna Sofia. Maria Magdalena.
Trzy obrazy Boskiej Kobiecości. Trzy archetypowe bramy. Trzy drogi prowadzące ku głębszemu poznaniu siebie.
Inanna zaprasza nas do zejścia w głąb własnej psychiki, do spotkania z cieniem, z tym, co wyparte i zapomniane. Uczy odwagi utraty dawnych tożsamości, aby odzyskać instynktowną moc, autentyczność i wewnętrzną suwerenność.
Gnostyczna Sofia prowadzi ku mądrości, która rodzi się nie tylko z wiedzy, ale z doświadczenia, cierpienia, rozpoznania i przebudzenia świadomości. Jest obrazem wewnętrznego poznania, które pozwala odkrywać głębszy sens własnego życia.
Maria Magdalena otwiera przed nami tajemnicę miłości, Erosa i duchowego zjednoczenia. W mojej archetypowej interpretacji przypomina o możliwości połączenia tego, co ludzkie i boskie, cielesne i duchowe, kobiece i męskie – w wewnętrznym doświadczeniu pełni.
Nie są to dla mnie trzy odrębne historie. Widzę w nich trzy wymiary jednej drogi.
Od rozdzielenia do integracji. Od zapomnienia do poznania. Od zranienia do miłości.
Od życia w oddzieleniu od siebie do coraz pełniejszego zamieszkiwania własnego ciała, serca i świadomości.
Nie wiem, dokąd ta spirala zaprowadzi mnie dalej. Wiem jednak, że wciąż słyszę tamten ryk Wielkiej Niedźwiedzicy.
Tylko dziś rozumiem go inaczej. Nie jest już jedynie wezwaniem do wyruszenia w drogę.
Jest wezwaniem do powrotu.
Do tego, co pierwotne, żywe i prawdziwe. Do kobiecej natury, która nie potrzebuje doskonałości, aby być święta.
Do pełni, która nie oznacza braku zranień, lecz zdolność obejmowania siebie w całej swojej złożoności.
Do tego, czym jesteśmy pod warstwami lęku, przystosowania, oczekiwań i zapomnienia.
Zaproszenie do wspólnej podróży
Dziś pragnę podzielić się z Wami owocami tej wieloletniej drogi.
Z doświadczeń ponad trzydziestu lat pracy psychoterapeutycznej, wielu lat prowadzenia kobiecych kręgów i warsztatów, a także własnych poszukiwań, inicjacji i duchowych podróży narodził się nowy program:
TRZY BRAMY DOJRZAŁEJ KOBIECOŚCI
Inanna • Gnostyczna Sofia • Maria Magdalena
Zapraszam Cię do trzynastotygodniowej podróży przez mity, archetypy, psychologię głębi, medytację, rytuał i doświadczenie własnego ciała.
To przestrzeń odkrywania tego, co być może zostało zapomniane, odrzucone lub ukryte pod warstwami życiowych doświadczeń, oczekiwań i ról.
Jeśli czujesz, że również w Tobie odzywa się jakieś dawne wezwanie – ciche jak szept duszy albo potężne jak ryk Wielkiej Niedźwiedzicy – być może nadszedł czas, aby za nim podążyć.
Nie musisz wiedzieć, dokąd zaprowadzi Cię ta droga.
Nie musisz być gotowa na wszystko, co przyniesie.
Wystarczy otwartość na pierwszy krok.
Na otwarcie pierwszej bramy.
Zapraszam Cię do wspólnej podróży.
Irena Nowak Kumar
Złoty Most – ścieżki kobiecej przemiany
Dowiedz się więcej o warsztatach „Trzy Bramy Dojrzałej Kobiecości”.
Zapraszam też na roczny cykl transformującej pracy „Droga do wewnętrznej matki”.
